- Prowadzimy szkolenia na terenie całej polski
- biuro@traumapack.pl
- +48 795 980 581
- Prowadzimy szkolenia na terenie całej polski
Pojęcie „ratownika” w polskim systemie prawnym, szczególnie w kontekście udzielania pierwszej pomocy, często bywa mylone. Podczas gdy intuicyjnie rozumiemy ratownika jako osobę spieszącą na pomoc, ustawa precyzyjnie definiuje, kto może być nazywany „ratownikiem” i jakie uprawnienia mu przysługują. W szczególności, kluczową rolę w systemie ratownictwa pozaszpitalnego odgrywa ratownik po kursie Kwalifikowanej Pierwszej Pomocy (KPP).
Podstawowym aktem prawnym regulującym funkcjonowanie ratownictwa w Polsce jest Ustawa z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz.U. 2006 nr 191 poz. 1410 z późn. zm.). To właśnie ta ustawa w art. 3 pkt 5 i 6 definiuje, kim jest ratownik medyczny oraz ratownik w szerszym, ale wciąż prawnie określonym sensie.
Zgodnie z art. 3 pkt 6 Ustawy o PRM, “ratownik” to osoba posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych, która ukończyła kurs kwalifikowanej pierwszej pomocy i uzyskała zaświadczenie o uzyskaniu tytułu ratownika. To kluczowa definicja, odróżniająca ratownika KPP od osób przeszkolonych jedynie w zakresie podstawowej pierwszej pomocy. Ważne jest, że ratownik medyczny to odrębny zawód, regulowany własnymi przepisami i wymagający ukończenia studiów wyższych.
Ratownik KPP, dzięki ukończeniu specjalistycznego kursu trwającego co najmniej 66 godzin, posiada znacznie szerszy zakres uprawnień niż osoba po podstawowym kursie pierwszej pomocy. Jego zadaniem jest udzielanie świadczeń w ramach kwalifikowanej pierwszej pomocy (KPP), czyli zespołu czynności podejmowanych w celu ratowania życia i zdrowia osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, wykonywanych przez osobę do tego uprawnioną.
Kurs KPP, którego program jest ściśle określony w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia, obejmuje m.in.:
Resuscytację krążeniowo-oddechową (RKO) u dorosłych i dzieci, w tym z użyciem automatycznego defibrylatora zewnętrznego (AED).
Tamowanie krwotoków i opatrywanie ran.
Unieruchamianie złamań i zwichnięć.
Postępowanie w przypadku oparzeń, odmrożeń, porażeń prądem.
Rozpoznawanie i postępowanie w przypadku udarów, zawałów serca, stanów padaczkowych, reakcji alergicznych.
Ewakuację poszkodowanych z miejsca zdarzenia.
Wsparcie psychiczne poszkodowanych.
Art. 13 Ustawy o PRM stanowi, że osoba udzielająca pierwszej pomocy lub kwalifikowanej pierwszej pomocy korzysta z ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych (choć sama nim nie jest), co podkreśla wagę jej działań i rolę w systemie ratownictwa.
Ratownik KPP jest niezwykle ważnym ogniwem w łańcuchu przeżycia. Działa on jako pierwszy wykwalifikowany interwent na miejscu zdarzenia, zanim dotrze zespół ratownictwa medycznego. Jego działania mają kluczowe znaczenie dla:
Minimalizowania skutków urazów i nagłych zachorowań.
Utrzymania podstawowych funkcji życiowych poszkodowanego.
Przygotowania poszkodowanego do dalszego transportu i leczenia.
Zwiększenia szansy na przeżycie i pełne wyzdrowienie.
Ratownicy KPP często są członkami ochotniczych straży pożarnych, ratownictwa wodnego (WOPR), ratownictwa górskiego (TOPR, GOPR), organizacji harcerskich, a także pracowników służb mundurowych czy osób prywatnych, które świadomie decydują się na podniesienie swoich kwalifikacji w zakresie ratownictwa. Ich obecność zwiększa bezpieczeństwo publiczne i stanowi realne wsparcie dla profesjonalnych zespołów ratownictwa medycznego.
Podsumowując, ratownik w świetle prawa to nie każdy, kto udziela pierwszej pomocy, ale osoba legitymująca się tytułem ratownika po ukończeniu kursu Kwalifikowanej Pierwszej Pomocy. Jego rola jest ściśle zdefiniowana, a jego działania stanowią nieocenioną pomoc w sytuacjach zagrożenia życia i zdrowia, wypełniając lukę między świadkami zdarzenia a w pełni wyposażonymi zespołami ratownictwa medycznego.
